شعری از شهریار

چو بستی در بروی من به کوی صبر رو کردم

چو درمانم نبخشیدی به درد خویش خو کردم

چرا رو د ر تو آرم من که خود را گم کنم در تو

به خود باز آمدم نقش تو در خود جستجو کردم